4 - آيا در تلخيها و بيمارىها و حوادث دردناك ، خوبى هست و انسان مىتواند آنها را به راحتى قبول كند ! ؟ 5 - صحت و سلامتى كه در آن پاك‌ترين رزق و روزىها و پر نشاط بودن در جهت جستجوى فضل و خشنودى الهى و داشتن قدرت و توانائى كامل بر انجام عبادات و اطاعت‌ها ، و . . . در اختيار انسانست ، آيا اين وضعيت به صلاح اوست ! ؟ 6 - يا دوران بيمارى كه مبتلايم كرده‌اى كه به وسيله آن از آلودگىها پاكيزه‌ام سازى و نعمت‌هاى زيادى را در آن برايم به عنوان تحفه و هديه مرحمت فرمائى ، مانند : 1 - از بار سنگين گناهانم كه بر دوشم فشار مىآورد ، مرا سبك سازى ، 2 - از آلودگىهائى كه در اثر فرو رفتن در باتلاق بدىها و گناهان كه مرا فرا گرفته پاكم نمائى ، 3 - به توبه و برگشتن از انحراف و گناهان بيدار كننده ، 4 - بيادآوردن و زدودن گناهان و آثار تخريب كننده‌شان كه به وسيله نعمت پيشينه‌ام ( تندرستى ) صورت گرفته بود ، و در اين ميان ، آنچه از پاكترين اعمالى كه نويسندگان بزرگوار ، برايم در طول مدت بيمارى نوشتند ، كه نه قلبى در اين مورد فكر كرده ، و نه زبان از آنها سخن گفته ، و نه اعضاى بدن زحمتش را كشيده بلكه همه به نيكى و بزرگوارى و مهربانيت خدا بر مىگردد كه به من بيمار عنايت كرده است ! ؟ س : كدام يك از اين دو حال را مىتوان بر هر انسانى خوب و ديگرى را بد معنا كرد ؟ آيا كسى مىتواند در خصوصيت بيمارىها و حوادث و صحت و سلامتىها كه حضرت تعريف نموده تصرّف نمايد ، و در مقام داورى و انتخاب يكى از آنها را به عنوان [ بهتر ] برگزيند و ديگرى را مبغوض خويش قرار دهد ! ؟ انسان‌هاى عاقل و خردمند چطور و چگونه مىتوانند ، اين دلايل را كه حضرت در مورد بيمارىها و يا حوادث تلخ بيان نموده كنار گذاشته و به سوى صحتى كه با ميل و طبعش هماهنگى دارد روى آورند ؟ به هر حال اين جا از آن نكاتى است كه بايد اعتراف كنيم ، [ كه ندانستن دانستن است ] اين مطالب را نبايد از روى هوس معنا